En sona koyacağımı en başa getirdim galiba :) yok tamam öyle olmadı ben buradan başladım.
Sanırsın ki aşk muhabbet salınır o dalda nazlı bir çiçek gibi, sanırsın ki rengin solmaz, kokun unutulmaz....
Gün gelir hazan olur, yel gelir dondurur, titreyip büzülür acı bir yürek olursunuz. Bir veda sarar ki ne aşkı muhabbeti ne sefasını hatırlarsınız baharın. Bir kabuk tutar ki o yürek acıyla büklüm büklüm, öldüm sanırsınız.
Sonra vakit gelir o hiç kopmam dediğiniz daldan koparsınız. Hayat damarı kesik bir yürek düşersiniz toprağa. Ölüp bir kuru kabuk düştüğünüzde toprağa bilin ki özünüz orada.Bir tohum, bir çekirdek.
Ve yeniden doğduğunuzda o dalda salınan nazlı çiçek değil kökünü toprağa salan bir ağaç olacaksınız...
Bir fidanı büyütüp kök salacaksınız...
Dallarınızda binlerce çiçek açtıracaksınız...
Böyle başladı her şey öldüm sandım ama yok öyle olmamış, şimdi elimden tutarsan ve bana biraz su getirirsen birazdan büyümeye başlayacağım...:)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder